Na een periode van stilte is het hoog tijd om verslag uit te brengen van afgelopen 3 maanden waarin toch een en ander gebeurd is. In mijn laatste bericht stond ik voor een micro-competitieperiode, na 8 maand zonder wedstrijdspikes uit de kast te halen. Deze periode was zeker welkom na bijna 5 maanden ononderbroken trainen. Mijn goeie doen werd bevestigd door op alle proeven waar ik in actie kwam mijn persoonlijk record te verbeteren. Als kers op de taart eindigde ik op de Record Bank Flanders indoor op een tweede plaats (na vice-Europees kampioen Oleksiy Kasyanov).

Na het BK nam ik een week rust om even te ontladen, maar ook om een belangrijke beslissing te maken in mijn atletiekcarrière. De vruchtbare samenwerking met Frank Vandaele werd stopgezet en ik vertrouwde de planning en coördinatie toe aan proftrainer Michaël Van der Plaetsen. De voornaamste reden voor deze beslissing is dat ik nood had aan intensievere begeleiding én een nieuwe wind. Ik wil dan ook via deze weg Frank (en familie) nogmaals bedanken voor alle inspanningen die geleverd werden. Zonder hen deed ik zeker geen tienkamp op het niveau waar ik nu sta!

Kort na de trainerswissel trok ik met Thomas en Michaël voor de derde maal naar het Zuid-Afrikaanse Stellenbosch. Dit was de ideale gelegenheid om gedurende 4 weken in optimale omstandigheden het outdoorseizoen voor te bereiden en de andere visie te leren kennen. Ik heb het programma zonder grote hindernissen kunnen afwerken en kon met vertrouwen en zonder fysieke ongemakken terug naar huis keren. Eenmaal op Belgische bodem aangekomen stond mij een ferme klimatologische sprong te wachten waardoor ik noodgedwongen terug indoor moest gaan trainen. Van een heerlijk warm weertje en shirtloze trainingen, naar ijzige en dik geklede sessies in de Topsporthal.

Na een drietal weken trainen voelde ik mij verrassend fris en reeds klaar om de eerste wedstrijden aan te vatten. Op 27 april was het dan zo ver, de wedstrijdspikes werden afgestoft voor het West-Vlaams kampioenschap. Op zaterdag kwam ik in actie op de 100m en het hoogspringen. Een krachtige noorderwind en 10°C zorgden er voor dat de gevoelstemperatuur verre van aangenaam was om explosieve proeven af te werken. Maar met een ontspannen en dik aangeklede 11"06 in de reeksen en een verkrampte 10"97 in de finale van de 100m mag ik zeker niet klagen.
Na de finale van de 100m moest ik zonder specifieke opwarming gaan hoogspringen wat mij - samen met de ijzige omstandigheden - achteraf het zuur opgebroken heeft. Ik haalde desondanks toch vlot 1m90, wat eveneens mijn beste seizoensopener blijkt te zijn. Ik kon met extra vertrouwen huiswaarts keren.
Op zondag zakte ik met frisse benen af naar Roeselare om in actie te komen in het polsstokspringen. Ik had er zin in en het weer had een upgrade gekregen wat ten goede kwam voor het vertrouwen en de prestaties. Maar reeds bij de eerste passen van de warming-up voelde ik dat er iets fout was. Ik voelde een  scherpe pijn in mijn linkerenkel. Zowel de pijn als de plaats van de pijn herkende ik direct aangezien ik daar vorig seizoen ook last van gehad heb. Waarschijnlijk was dit een reactie op het hoogspringen daags voordien. Met een stevig ingetapete enkel probeerde ik alsnog op te warmen in de hoop dat de pijn zou verdwijnen, maar kwam al snel tot de ontdekking dat dit slechts wishful thinking was.

We zijn bijna 3 weken verder en de enkelblessure blijft aanslepen. Een NMR-scan en een bezoek aan de een enkelspecialist bracht een (aangeboren) structureel probleem in mijn enkelgewricht aan het licht. Door het uitvoeren van bepaalde bewegingen en de verhoogde belasting die hiermee gepaard gaat, krijg ik irritaties aan de buitenkant van mijn afzetvoet. Voorlopig heb ik mij in die periode kunnen redden met fiets-, mobiliteits- en krachttrainingen. In combinatie met kinésessies heb ik mijn vorm kunnen behouden en had ik ook tijd om andere zwakkere schakels te versterken. De enige échte oplossing is een chirurgische ingreep om de anatomische afwijking te corrigeren. De korte-termijn-oplossing is een inspuiting m.b.v. radioscopie in het enkelgewricht. Aangezien ik al jaren met de afwijking train en presteer is er dus zeker geen man overboord voor dit seizoen. Ik heb sinds oktober non-stop kunnen werken aan een stevige conditionele basis, de alternatieve trainingen van afgelopen 3 weken hebben deze alleen maar versterkt. Toch wordt het stilaan tijd om in actie te komen. Een last-minute ticket voor Götzis heb ik helaas moeten afzeggen aangezien ik nog volop aan het herstellen ben. De eerste tienkamp is iets later gepland op 8 en 9 juni in het Tsjechische Kladno (TNT Fortuna meeting, maakt tevens ook deel uit van de IAAF Combined Events Challenge).
Voorlopig kan ik nog niet zeggen wanneer mijn volgende wedstrijd is, hopelijk komt er nog een voor Kladno, maar alles hangt af hoe mijn enkelirritaties evolueren. Dit is misschien het meest ongelukkige moment om langs de kant te staan (blessures komen altijd ongelegen, ik weet het) aangezien ik helemaal klaar was om te presteren. Hopelijk valt er mits de aanpassingen toch nog iets aan te doen! Uitgebreide updates zijn te lezen op deze website, voor flashberichtjes stuur ik u graag door naar mijn twitter-account, I'll keep you posted!

(P.s.: Voor de volgers die meer willen lezen, klik hier voor mijn "In de kijker"-interview op Atletieknieuws)

Tweeëndertig weken. Het is al 32 weken geleden dat ik nog eens mijn wedstrijdoutfit aantrok. Van deze competitieloze periode ben ik er nu  al 20 non-stop aan het trainen. Het accent lag vooral op het uitbouwen van de fysieke basis (snelheid, kracht, lenigheid, uithouding, belastbaarheid). Dit was alleen maar mogelijk door het grootste gedeelte van het indoorseizoen links te laten liggen. Het is de eerste keer dat ik zo vlot kon doortrainen met zichtbare resultaten. De voorbereiding werd vorige jaren vaak teveel onderbroken door een langdurende examenperiode én door wedstrijden. Dit jaar bleven beide tot een minimum beperkt. 
De examenperiode ligt reeds achter de rug. Gedurende een dikke 2 weken schroefde ik het trainingsvolume terug en lag het accent terug op studeren. Op een of andere manier deed dit toch eens deugd om de gedachten te kunnen verzetten en voelde ik mij na deze periode weer klaar om er in te vliegen. Opvallend is dat ik na deze periode van minder trainen toch nog een sprong voorwaarts gemaakt heb op fysiek vlak.
Voor de wedstrijdperiode is het nog 1 week wachten om dan 3 wedstrijden af te werken op 10 dagen, kort en krachtig! Het begint nu toch wel te kriebelen om mijn stap voorwaarts terug te zoeken op wedstrijd. Het zou een stimulans zijn na meer dan 4 maanden trainen! Ondertussen kan ik deelname aan volgende wedstrijden bevestigen:

• vrij 8 feb: BK studenten: driekamp (60m - ver - kogel)
  
• zon 10 feb: Recordbank Flanders Indoor: driekamp (60m - ver - kogel)
• zon 17 feb: BK AC indoor (60m - ver)

Om mijn fysieke basis te vergroten werd er dit jaar regelmatiger aan krachttraining gedaan. Dit bleef tot dit jaar eerder beperkt tot 2 blokken van 3 weken, hoofdzakelijk vanwege tijdsgebrek. Vanaf oktober stond er wekelijks maximale krachttraining op het programma (om toename in spiermassa te beperken). Bijgevolg maakte ik op vlak van kracht enkele mooie sprongen:

• Flat bench press: 115kg > 130kg
• Snatch ("trekken"): 72,5kg > 80kg
• Clean ("voorslaan"): 102,5kg > 120kg
• Staande vertesprong: 2m85 > 3m10
  

Verder werd er ook goed aan de bekken- en schouderbeweeglijkheid gewerkt. Door deze fysieke bagage te koppelen aan de technische training (start- en hordentechniek, polsstok, verspringen, kogelstoten, speerwerpen,...) is er een duidelijke positieve evolutie waar te nemen!

Hieronder een kleine teaser van enkele oefeningen tijdens training.

Tot binnenkort!
Spannend, tijd om ontspannen al enkele vruchten te plukken

Bij mijn laatste blogbericht was het eindelijk tijd om terug wat meer specifieke proeven in het schema te brengen. Tot nu toe (we zijn bijna 5 weken verder) heb ik het schema niet 100% kunnen volgen door praktische obstructies. Zoals vele andere atleten en trainers werd het trainingsprogramma telkens ontregeld door de onbeschikbaarheid van de topsporthal. Gedurende de wintervoorbereiding werden we met talloze evenementen geconfronteerd (sportdagen voor lager onderwijs, EK petanque voor vrouwen en jeugd, Internationaal Dartstoernooi, Sinterklaasfeest, Champions League volleybal,...). Hierdoor werd er, soms letterlijk, vaak getraind tussen de soep en de patatten. Het grootste probleem is het polsstokspringen, tot op vandaag kwam ik amper tot 2 springtrainingen. Bijgevolg heb ik zeker nog geen routine, laat staan technische progressie kunnen maken. Als tienkamper zijn er gelukkig nog andere terreinen waar ik in kan investeren, maar de atleten van bijvoorbeeld de topsportschool hebben nog net iets meer miserie dan ik... Helaas zijn er geen haalbare alternatieven ter beschikking om deze praktische problemen op te lossen en het ziet er niet direct naar uit dat er op vlak van beleid veel zal veranderen.

Naast het praktisch probleem was er ook nog een "little bump in the road" op fysiek vlak. Ik moest een week aangepaste training doen door een irritatie in mijn linker enkel. De combinatie tussen de scherpe bochten in de topsporthal en versleten sportzolen zijn de oorzaak. Door het snelle ingrijpen is alles snel terug onder controle en heb ik niet veel moeten afwijken van de planning. Dit jaar koos ik er gelukkig voor om het indoorgebeuren op een laag pitje te zetten en mij meer te focussen op de trainingen. Dit wil zeggen dat ik slechts een beperkt aantal wedstrijden zal afwerken deze winter. Mijn voorlopige wedstrijdplanning ziet er als volgt uit:

             - Vrij 08/02/2013: BK Studenten indoor (driekamp)
             - Zondag 10/02/2013: Record bank Flanders indoor (driekamp) ???
             - Zondag 17/02/2013: BK Alle categorieën (???)

Zoals de planning er nu uitziet zou mijn indoorseizoen exact 1 week duren, kort en krachtig! Er zijn geen echte doelstellingen op vlak van prestaties, enkel en alleen om mij eens te laten zien en even de gedachten van al het trainen te verzetten.

Intussen ben ik ook naast de piste bezig geweest met een aantal zaken. Op dinsdag 4 december was ik te gast in het "Perscafé", een liveshow georganiseerd door laatstejaarsstudenten journalistiek aan de Artevelde Hogeschool Gent. Daar werd ik in een huiselijke setting geïnterviewd over tienkamp en de combinatie tussen topsport en studies. Met een bezoekersaantal van 200 personen + nogmaals een 200-tal personen die de livestream gevolgd hebben kan men spreken van een geslaagde opkomst. Ik ben allesinds onder de indruk van de professionele aanpak en het vlot verloop! Voor de geïnteresseerden is een van de reportages die ze tijdens de liveshow gebruikt hebben hieronder terug te vinden.
Op zaterdag 22 december kruip ik even in een andere rol, deze keer als docent van de Vlaamse Trainersschool. Aangezien ik meegewerkt heb aan de trainerscursus B-meerkamp moet ik een theorieles geven over een specifiek onderdeel van de meerkampcursus ("Visie van meerkamptraining"). Het zal even wennen zijn aan het andere standpunt, maar ik kijk met plezier uit naar de nieuwe ervaring.

Na deze uitstapjes is het ook stilaan tijd om wat meer te focussen op de examens die naderen. De belasting op schoolvlak is laag, maar toch heb ik nog 2 examens die afgelegd moeten worden. Na deze week wordt het trainingsschema aangepast en verschuift het accent voor 3 weken naar de studies. Normaal gezien zou deze periode "licht verteerbaar" moeten zijn in vergelijking met vorige jaren. 

Tot de volgende!

Het is eindelijk zo ver, de kampnummers staan terug op het menu! Door de goede fysieke basis kan ik mijn techniektrainingen op een hoger niveau afwerken, wat een extra motivator is. Het is opvallend dat mijn basisniveau ook een stuk gestegen is in vergelijking met vorige jaren. Na slechts een tweetal trainingen sta ik op technisch vlak terug op een aardig niveau. Uiteraard is het nog moeilijk om te vergelijken met het niveau tijdens de wedstrijdperiode, waar de uitvoeringssnelheid een pak hoger is. Toch voel ik dat er al behoorlijk wat "power" in de benen zit!
Naast de fysieke progressie is er ook op mentaal vlak een en ander dat verandert. De minder leuke periodes (blessure en opgave EK, aanvraag Atletiek-Vlaanderen opnieuw geweigerd,...) hebben ondertussen hun plaats gekregen en liggen in het verleden. Ik benader deze gebeurtenissen als een leerschool waar ik kostbare informatie en ervaring uit kan halen. Naast de vernieuwde planning, waar ik in het vorig blogbericht over heb gesproken, is ook de samenwerking met Philip Gilson (sprint- en hordentechniek) een mentale opkikker aangezien ik op die manier minder alleen moet trainen en nieuwe technische aandachtspunten krijg. Het voelt alsof het raderwerk van de machine beter afgestemd is op elkaar en dat alles soepeler draait. Hopelijk kan ik gespaard blijven van blessures en zo mijn investering van tijd, energie, geld, zweet en passie laten renderen!

Om nog eens terug te keren op het EK, ik heb eindelijk de tijd (en goesting) gevonden om een compilatie te maken, voor de mensen die alles gemist zouden hebben ;-). Aangezien ik zelf niet zoveel beeldmateriaal ter beschikking had heb ik ook enkele beelden van Sporza gebruikt. Na wat knip- en plakwerk denk ik dat het behoorlijk goed gelukt is om de kampioenschapssfeer (beperkt) in beeld te brengen. Veel plezier!

Deze week werkte ik reeds de zevende trainingsweek af. Ondertussen zijn de algemene conditionele funderingen gelegd en zijn we klaar voor de volgende stap. Het algemene basiswerk maakt meer en meer plaats voor de specifiekere basics, de échte tienkamptraining.
In het eerste afgewerkte trainingsblok kreeg mijn loopwerk extra aandacht (duidelijk te zien aan de grote loopvolumes). Hoogstwaarschijnlijk heb ik een pak meer kilometers afgemaald dan mijn collega-tienkampers, maar dit is voor mij uit noodzaak aangezien ik onvoldoende "loopbagage" had om de specifiekere trainingen goed te kunnen verteren. Dit ook mede omdat ik mijn trainingsvolume opgedreven heb van 5/6 trainingen per week, naar 8 trainingen. Om zo'n belasting aan te kunnen moet het lichaam belastbaar genoeg zijn. De resultaten zijn al duidelijk voelbaar aangezien ik tot nu toe zonder problemen alles kan afwerken zonder stikkapot te zitten. Het opdrijven van het aantal trainingen is een must aangezien ik met het vorige regime te weinig kon voorbereiden op alle proeven om concurrentieel te zijn in het eindklassement met mijn collega-tienkampers (die soms zelf meer dan 10x per week trainen!).

Naast de looptrainingen stond er ook een behoorlijk blok krachttraining op het programma. Tijdens het eerste blok kozen we voor een frequentere krachtprikkel in combinatie met de extensieve duurtrainingen. De combinatie van beide (tegenstrijdige) prikkels is niet de meeste efficiënte op lange termijn, maar over een aantal weken kan dit een interessante aanpak zijn. Voor de geïnteresseerden is hieronder een overzichtje terug te vinden van mijn programma van afgelopen weken:

Na 6 weken training was het tijd om eens te testen waar ik stond. Ik kon vooral extra vertrouwen en motivatie halen uit o.a. de krachttests (115kg bankduwen en 75kg powersnatch). Ook mijn submaximale looptest gaf hoopgevende resultaten. Volgende week staan ook nog een isokinetische krachttesten sprongtesten ingepland. Het is altijd leuk om de eventuele progressie objectief bevestigd te kunnen zien en er uit af te leiden dat je reeds op een hoger niveau traint dan afgelopen jaren. Hopelijk kan ik deze positieve flow doortrekken.

Vanaf nu wordt het alleen maar leuker vanwege het specifieker wordend programma (mét kampnummers, een welkome afwisseling!). 

Wordt vervolgd...

 

Na enkele maanden stilte is de schrijfhonger terug met dit blogbericht als resultaat! Mijn laatste bericht startte met mixed feelings (opgave EK, vermoeidheid,...) en eindigde met happy feelings (de trainingen goed hervat, frisser hoofd,...). Dit bericht zal eenzelfde patroon vertonen...Eind juli hervatte ik na een pauze van een drietal weken de trainingen. Ik werkte toen een pittig trainingsblok af van 3 weken om daarna terug te wedstrijden in te duiken ter voorbereiding van het BK tienkamp (eind augustus). Ik hoopte om op het BK mijn seizoen wat te redden door alsnog een persoonlijk record op de tienkamp neer te zetten. Helaas vertoonde ik op het einde van mijn trainingsblok opnieuw de symptomen van oververmoeidheid. Het was duidelijk dat deze vermoeidheid meer nodig had dan een kleine 3 weken rust. Ik besloot het wat rustiger aan te doen aangezien het zwaarste werk achter de rug lag en ook om te knippen in mijn wedstrijdplanning. Mijn eerste wedstrijd werd gepland op 8 augustus in Oordegem. Daar kwam ik aan de start van het polsstokspringen en speerwerpen. Maar nog voor ik mijn eerste sprong kon afwerken was de wedstrijd al afgelopen vanwege een enkelblessure aan mijn linkervoet (afstootvoet). De blessure bleek niet erg te zijn, maar er werd mij wel aangeraden om 2 weken te rusten om geen risico's te lopen op een zwaardere blessure. Dit wilde natuurlijk zeggen dat het BK in gedrang kwam. Dit in combinatie met de oververmoeidheid was een duidelijk signaal dat het verstandiger zou zijn om het seizoen te beëindigen en mijn lichaam volledig te laten uitrusten in plaats. Het was niet de leukste beslissing om te maken aangezien een goed tienkampresultaat mij iets meer zekerheid zou geven voor eventuele (financiële) steun in de toekomst. Niet alleen vanwege de onzekerheid voor ondersteuning, maar simpelweg ook omdat de prestatie- en trainingshonger nog te groot was om het seizoen te stoppen. Hierdoor liep ik een aantal weken met een ontgoocheld en gefrustreerd gevoel rond.... (sorry daarvoor trouwens!☺)

Nu zijn we een kleine twee maanden verder en voel ik me zowel fysiek als mentaal helemaal terug in orde! Hiervoor ben ik een aantal keer de zon gaan opzoeken in het buitenland (Kroatië en Portugal, sfeerbeelden zie Media). Ondertussen heb ik ook mijn eerste masterdiploma (met onderscheiding dan nog) op zak en wordt er op mijn CV de lange titel "Master of Science in de Lichamelijke Opvoeding en Bewegingswetenschappen: afstudeerrichting Sporttraining" gedrukt. Verder heb ik ook nog een upgrade van mijn trainersdiploma verworven aan de VTS (Trainer A: meerkamp)! Beide diploma's bieden mij een mooie basis om op de arbeidsmarkt ingeschakeld te worden. Toch is er diep vanbinnen nog iets dat kriebelt... Daarom schreef ik mij half september opnieuw in de UGent in om een tweede master te behalen. Het behalen van de Master of Science in de Bedrijfseconomie is, naar mijn mening, de beste aanvulling op mijn huidig diploma. Ik koos wel voor een aangepast traject met een verminderde studiebelasting om mij meer te kunnen toeleggen op mijn atletiekcarrière. Tot en met 2012 was ik in de eerste plaats fulltime student en als extra activiteit tienkamper. Vanaf 2013 zie ik het meer omgekeerd. Hierdoor krijg ik meer tijd om te trainen en misschien nog belangrijker: om te rusten. Vorig jaar kwam ik gemiddeld aan 5 à 6 trainingen per week, wat veel te weinig is om écht te kunnen concurreren met de toppers die (minstens) aan 10 trainingseenheden komen. Dit jaar knippen we in het volume per training (dus geen wintertrainingen meer van 3-4 uur) en schroeven we het aantal trainingen per week op naar 8. Ik ben er zeker van dat de vernieuwde planning en extra training, zonder blessures, positieve resultaten zal opleveren!

Maandag 24 september zijn we eindelijk van start gegaan met de nieuwe planning. De eerste trainingsweek is heel goed verlopen. Naast de typische spierpijntjes na een rustperiode heb ik alles heel goed verteerd. Mijn startniveau is (minstens) even goed als vorig jaar, wat vertrouwen geeft voor het vervolg van de opbouw. Deze winter hebben we de keuze gemaakt om voorrang te geven aan de trainingen en het aantal indoorwedstrijden tot een minimum te beperken. Wanneer de tijd rijp is kies ik waarschijnlijk tussen ofwel één zevenkamp (BK?) ofwel 2 individuele indoorkampioenschappen (BK AC/Studenten?). Aangezien ik prestatiegericht ben kan ik hierdoor de winter zonder grote afleidingen doortrainen.

Na de lange trainingswinter mik ik op een selectie voor de Universiade in Kazan/RUS én een resultaat dat minstens even goed is als mijn vorige deelname in Shenzhen/CHN (4e plaats met een persoonlijk record van 7818 punten). Voor een eventuele tweede kampioenschap is het nog afwachten naar de kwalificatienormen. Indien de gevraagde kwalificatienorm voor het wereldkampioenschap rond de 8000-punten ligt (zoals bij alle voorgaande edities, Daegu/KOR 2011 uitgezonderd) dan acht ik het haalbaar om daar aan de start te komen. Het is dus nog even wachten op hoe het programma er uit zal zien, maar voorlopig train ik lustig verder ☺.

Tot zo ver de update! Volgende post zal niet meer zo lang op zich laten wachten (promise).


Cedric


(P.S.: De ongeduldigen kunnen de voorbereiding op de voet volgen op twitter → @cedricnolf)

Zoals de meeste volgers wel opgemerkt hebben is mijn eerste EK bij de senioren niet uitgedraaid zoals verhoopt. Met hinder aan beide achillespezen besloot ik na 8 proeven om uit de wedstrijd te stappen. De wedstrijd was, net zoals mijn voorgaande tienkampen, met ups en downs verlopen (nml. 10"93 - 7m13 - 13m18 - 1m88 - 49"74 - 14"79 - 37m90 - 4m60). Tot nu toe lukte het dit outdoorseizoen niet om tijdens een tienkamp 10 keer op hoog niveau te presteren. Daar tegenover staat dat ik, op wedstrijden waarbij ik een beperkt aantal proeven kies, resultaten neerzet die beter zijn dan ooit (dit seizoen reeds op 5 verschillende proeven een dik persoonlijk record en op 3 proeven kwam ik in de buurt van mijn persoonlijk record!). Dit geeft duidelijk aan dat ik op een hoger niveau sta dan vorig jaar. De rode draad doorheen het seizoen was tot nu toe ziekte en vermoeidheid. Dit heeft zichtbaar een invloed op mijn coördinatie aangezien ik het in de meerkamp vooral op de technische proeven laat afweten.

Vermoedelijk is de oorzaak te vinden in de (té?) zware combinatie van schoolwerk en topsport. Reeds vorig jaar voelde ik dat de combinatie "op het randje" was. Dit jaar heb ik waarschijnlijk net iets teveel getraind in verhouding tot de fysieke én mentale rust die ik had. De vermoeidheid zorgde er bijgevolg voor dat mijn immuunsysteem ontregeld was, met een verhoogde vatbaarheid voor ziekte als resultaat. Het was duidelijk dat ik een rustperiode nodig had. Deze rustperiode ging in na het stopzetten van de tienkamp. Voor meer dan 2 weken heb ik niet meer getraind en niet meer aan atletiek gedacht. De ontgoocheling was te hoog én ik had pijnlijke pezen die wat rust vroegen. Het lag wel reeds vast dat ik zou deelnemen aan een 4e tienkamp dit seizoen (Het BK meerkamp 25 en 26 augustus in Verviers).

Na de rustperiode onderging ik ook een algemene screening bij Preventielab Zwevegem en kreeg ik een programma om enkele zwakke schakels bij te trainen. Ondertussen ligt de eerste trainingsweek met succes achter de rug en is het voelbaar dat ik even stilgelegen heb. Toch voel ik dat de mentale frisheid en de honger helemaal terug is! Hopelijk was de langere rustperiode voldoende om er terug volledig te staan in de tienkamp. Eerst volgen nog enkele trainingsweken (met enkele oefenwedstrijden) om dan hopelijk het laatste weekend van augustus er te kunnen uithalen wat er inzit. Binnenkort dus terug meer nieuws op deze pagina!

Om te eindigen wil ik zeker en vast mijn ouders, vrienden, trainer Frank Vandaele en iedereen bedanken die mij gesteund heeft tijdens het EK. Het is helaas niet uitgedraaid op een hoogtepunt, maar uitstel is geen afstel! ;-)


Tot op de piste!


Cedric

(P.S.: Binnenkort komt  hier toch een korte compilatie van het EK, voor de mensen die alles gemist zouden hebben)

De wedstrijd gaat dus van start omstreeks 8u15 en is live te volgen op TV (Sporza, Eurosport,...). Er is ook een livestream voorzien op European Athletics TV.
De resultaten kunnen ook gevolgd worden op deze website


Hieronder een tabel met enkele nuttige prestaties (+ het uur waarop ik in actie kom in Belgische tijd)

Ondertussen ben ik goed ter plaatse aangekomen in Helsinki (mét polsstokken) en ben ik al volledig in kampioenschapssfeer. De heenreis is vlot verlopen, maar toch voel je dat het lichaam altijd wel wat reageert op al het zitten en wachten. Bij aankomst in Finland was het aan het regenen en wees de thermometer slechts 12°C aan. Gelukkig was er in ons hotel een kleine fitnessruimte met een loopband voorzien, zodat ik mij toch nog op een degelijke manier heb kunnen losmaken.
Vandaag is het weer een stuk beter dan gisteren, met ongeveer 18°C, een streepje zon en het wegblijven van de regen kunnen we (voorlopig) zeker niet klagen. Bij het verkennen van het Olympisch stadion bleek het weer zelf aangenaam en was de gevoelstemperatuur een stuk hoger dan dat de thermometer aangaf. De accommodatie is zoals verwacht dik in orde. Het enige vreemde aan de piste zijn de enorm scherpe bochten. De bocht op zich is precies wat rechter dan normaal, maar de overgang van het rechte deel naar de bocht is écht bizar. Het is bijna alsof je in een rechthoek zou lopen. Gelukkig heb ik voor de 400m een gunstige baan geloot, waardoor deze overgang aanvaardbaarder wordt. Nog iets wat bijzonder is, is de weg van de opwarmpiste naar het stadion. Het is een wandelingetje van een 10-tal minuten door een ondergrondse tunnel waarvan de vloer volledig uit kunststof bestaat en dienst doet als indooraccommodatie.

Morgenochtend gaat de tienkamp reeds van start om 9u15 lokale tijd (= 8u15 in België). De weersvoorspellingen zijn behoorlijk gunstig voor morgen. Voor dag 2 daarentegen voorspellen ze een fikse wind (5 tot 6 beaufort!). Het is nog afwachten wat er van deze voorspellingen zal uitkomen. Hout vasthouden dus!

Straks volgt deel 2 van het bericht met allerhande interessante links en prestaties, maar eerst teammeeting!

Maandag is het zo ver: vertrek richting mijn eerste kampioenschap bij de senioren! Het begint stilaan weer te kriebelen om aan de start te komen van een tienkamp. Dit gevoel wordt versterkt door de frissere benen waarmee ik rondloop. Mijn resultaten op het BK waren een eerste signaal dat het vormpeil terug de hoogte inschiet. In het verspringen haalde ik zilver met een seizoensbeste (7m51) met jammer genoeg net teveel rugwind (2,1m/s). Maar ik liet ook nog een mooie 7m34 (-1,1m/s) en 7m44 (+0,3m/s; zonder de afzetbalk te raken) optekenen.
Het polsstokspringen volgde helaas heel kort op het verspringen, in combinatie met een continu onderbroken opwarming (stokken halen, podium verspringen,...) was dit een dooddoener voor mijn wedstrijdritme. Ik sprong uiteindelijk 4m80 met daarna nog 3 behoorlijke pogingen op 4m90. Spijtig genoeg kon ik uit deze wedstrijd niet het nodige vertrouwen opdoen waar ik op gehoopt had. Toch is het positief dat ik zelfs in een "slechte" wedstrijd slechts 11cm onder mijn persoonlijk record kan springen.

Tussen de tienkamp in Götzis (eind mei) en vandaag was het BK mijn enige wedstrijd. Hierdoor kon ik iets meer bijtrainen aangezien er enkele pijnpunten waren (werpnummers en 1500m). Deze trainingen hebben de nodige vruchten afgeworpen op vlak van gevoel en routine. Op deze proeven zou ik normaal dus wat punten moeten winnen t.o.v. Götzis.

Ook naast de piste was er nog een ander front die de nodige aandacht vroeg: de studies. Gelukkig loopt de rit stilaan ten einde waardoor de belasting tijdens deze examenperiode minder was in vergelijking met andere jaren. Mijn masterproef-verdediding heb ik alvast goed ten einde gebracht waardoor al het harde werk van dit jaar beloond werd met een heel aardig cijfer! Op de uitslag van de overige examens is het nog even wachten, maar ik heb alvast een positief gevoel.

Dit was een eerste bericht in aanloop naar het EK. De komende dagen zal ik, zoals gewoonlijk voor een tienkamp ,nog wat meer wedstrijdinfo geven (o.a. tabel met SB's - PR's, links voor livestream en live results,...)


(P.S.: Voor de actieve volgers: in de krant van West-Vlaanderen staat een uitgebreid artikel over mijn deelname aan het EK!)